OLAYYA EL IMRANI

Olayya komt binnen, steunend op een kruk. Ze laat de kruk even los en geeft meteen een stevige hand en een open glimlach. In 1964 is ze in Marokko geboren, in 2002 kwam ze via een huwelijk naar Nederland.

Ze kwam in Doetinchem terecht, en merkte al snel dat haar man niet meer de man was zoals ze hem eerst kende. Een lastige scheiding volgde. Een scheiding die ze beetje bij beetje aan haar moeder moest vertellen, want scheiden, ‘dat hoort niet’. Het was een proces van jaren maar uiteindelijk begreep en accepteerde haar moeder het helemaal.  Een zorgzame oom uit Almelo begeleidde haar destijds. Hij zorgde er ook voor dat ze haar draai in Doetinchem zou vinden. ‘Doetinchem is echt mijn stad’, zegt ze nu.
Ze volgde een cursus Nederlands aan het Graafschap College, waar ze ook een ondernemingsopleiding met succes afrondde. Aan het DOC deed ze een computercursus. Met hulp van een coach van de gemeente probeerde ze een winkel in Arabische artikelen (vooral voeding) op te zetten. Een ondernemingsplan, een marktonderzoek; maanden was ze er heel fanatiek mee bezig, maar uiteindelijk bleek het subsidiepotje op. Dat was een teleurstelling.
Op zoek naar werk stapte ze een uitzendbureau binnen. Ze was amper over de drempel of er werd haar al gezegd ’we hebben niks voor je, maar we bellen als er iets is.’ ‘En ze hadden niet eens mijn telefoonnummer, niks hadden ze van me!’ Ze kan zich er nog boos om maken.

Toen kwam ze bij Aktief terecht, voor een leerstage. In het begin was ze stil en teruggetrokken. ‘Ik had een beetje durf om te praten. Ik was bang om fouten te maken. Nu weet ik: praat maar gewoon, doe, en je leert vanzelf.’ Dat zegt ze nu heel zelfbewust. 
Via het gemeentelijke Werkplein en Laborijn (de nieuwe fusieorganisatie voor de uitvoering van de Participatiewet) begon Olayya aan een nieuw traject, niet meer bij Aktief. Ze zit daarbij veel achter de computer en neemt soms ook werk mee naar huis. ‘Maar ik miste alle mensen van Aktief!’ Puur als vrijwilliger is ze daarom naast haar Laborijnwerk weer bij Aktief aan de slag gegaan. Afhankelijk van haar artrose werkt ze er nu tot 16 uur in de week. 
Ze doet er van alles op de kledingafdeling. En kledingstukken met een steekje los of een ontbrekend knoopje repareert ze in een handomdraai. Als het een lastige klus is gaat ze er thuis mee aan de slag. Mooie kleding moet op de website: ze levert een omschrijving en foto’s aan. ‘Ik heb in Marokko de kunstacademie gedaan, dus ik maak wel wat van die foto’s.’ Schrijven is ook geen probleem. ‘Ik was wel verbaasd om te merken dat lang niet alle Nederlanders goed kunnen lezen en schrijven.’    

Nieuwkomers bij Aktief kunnen rekenen op haar steun en begeleiding, zoals zij dat in het begin ook van de routiniers kreeg.
‘Als ik een betaalde baan vind, wil ik hier op zaterdag blijven werken, ’ zegt ze heel stellig. ‘In het begin waren sommige mensen wel stug, maar ik heb geduld en blijf aardig. Nu geniet ik van de contacten.’