SANDRA LARSEN

Bij Aktief werken tussen de vele Achterhoekers ook mensen met een buitenlandse afkomst.  Azerbeidzjan, Brazilië, China; de verscheidenheid is groot. Een Deense is dan weer eens wat anders, dat zien we niet veel. Helemaal niet meer zelfs, want Sandra Larsen heeft zojuist een betaalde baan gevonden.

Een Nederlandse vrouw en een Deense man ontmoeten elkaar op Mallorca. Een echte vakantieliefde, een die zelfs tot een huwelijk leidt. Het stel gaat in de buurt van Kopenhagen wonen. In 1979 wordt Sandra daar geboren. In 1990 krijgt haar moeder teveel heimwee naar haar vaderland en verhuist het gezin naar Doetinchem. Daar komt haar moeder en haar familie vandaan, dus de gewenning gaat vrij makkelijk al sprak Sandra eerst nauwelijks Nederlands. Na de lagere school gaat Sandra naar het IJsselland College. Daarna volgt ze de richting mode en textiel aan het Graafschapcollege. Maar door de stages leert ze dat die richting toch eigenlijk niet haar ding is. Ze begint aan een thuisstudie Receptioniste/Telefoniste die ze bekostigt van haar baan bij de Elsevierdrukkerij.  Als de studie is afgerond gaat ze via uitzendbureaus werken: allerlei baantjes, meestal een paar maanden ter vervanging van een zieke vaste kracht maar ook een periode van twee jaar bij de Immigratiedienst. Wanneer ze door de crisis werkeloos raakt gaat ze vanuit de gemeente aan de slag bij de Wedeo, de  Gruitpoort en het Slingelandziekenhuis.

De Sociale Dienst komt met een volgend integratieproject, maar een fietsongeluk levert een vervelende knieblessure op. Na de revalidatie begint ze bij Aktief Doetinchem. Dat was juni 2015. Ze begon meteen met 24 uur (later werd dat 28 uur). Haar werkzaamheden waren het sorteren, prijzen en in de winkel zetten van kleingoed, kleding, textiel en schilderijen.‘Het was een mooie tijd,’ zegt ze tijdens haar laatste werkdag. ‘Ik heb er veel leuke contacten opgedaan en veel geleerd. Ik ben ook een beetje mensen gaan coachen, ik zag hoe mijn leidinggevende dat deed en nam dat over als zij druk met andere dingen was.’ Ze kwam er door het werk bij Aktief ook achter dat ze liever niet hele dagen achter een bureau wil zitten. ‘Ik heb ontdekt dat ik een mensenmens ben, ik wil mensen helpen.’ Vandaar de open sollicitatie bij Vitaal Thuiszorg. En toen ze daags daarna een tip kreeg dat ze er inderdaad mensen nodig hadden, liep ze er binnen om die sollicitatie toe te lichten. Ze hadden haar brief net ontvangen. En ja, ze kan er binnenkort beginnen! 20 tot 24 uur in de week, zoveel mogelijk bij vaste adressen. Ze is er uiteraard erg blij mee. ‘Maar ik ga Aktief ook missen hoor!’

Desgevraagd heeft ze tot slot nog een tip voor de begeleiding vanuit de Sociale Dienst. ‘Kom eens vaker op de werkvloer, niet alleen voor de evaluatiegesprekken. Vraag de mensen gewoon eens hoe het met ze gaat.’ Ja, zo iemand mag zich met recht een mensenmens noemen.